kromamagazine.com, Posted on September 29, 2016

Kaplanon Gallery Presents Achilleas Pistonis @Swab Art Fair Barcelona

Achilleas Pistonis’ pictorial language, an idiom produced consciously from the very first steps of his artistic development, is characterized by an almost dogmatic commitment to the endless possibilities of figurative painting, at least in the way the latter has been re-established lately by the most current efforts of reinterpretation. Indeed, Achilleas Pistonis painting, in the light of an exclusively anthropocentric expression combining realism with symbols appropriated from a repertory of personal experiences, attempts to formulate from its origins a new model of visual narrative. The structure of his compositions, though utterly laconic, condenses strong emotions, intense intellectual manoeuvres and clinical observation. Human figure constantly prevails, either in the form of self -portraiture or as portraits of his family and friends depicted in their daily routines, always confined in suffocating interiors or within the limits of its own self, isolated, lonely.

In his early works, the alienation, existential angst and intellectual machinations of his figures are reflected on his surrounding space which- through optical distortions and illusionistic games- evolves into an organic part of their identity. Nevertheless, little by little his artistic expression seeks for further moderation, denouncing any superfluous artifice or décor focusing exclusively into the protagonist transforming familiar scenes of everyday life into epic psychodramas primarily thanks to his painterly use of color which becomes his principal narrator in a world where actions defy space, time and gravity.

Swab art fair Barcelona 29/9/2016 – 2/10/2016

Art international Zurich 30/9/2016 – 2/10/2016

With Kaplanon Galleries

kromamagazine.com


www.culturenow.gr, Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Αχιλλέας Πιστώνης: Αναδιατυπώνοντας ξανά και ξανά

Συνήθως, όταν ζωγραφίζω, προσπαθώ να συνεχίσω το προηγούμενο έργο, αυτό συμβαίνει πάντα. Νομίζω ότι είναι ο λόγος που δεν μπορούσα ποτέ (ούτε ως φοιτητής) να κάνω δύο έργα ταυτόχρονα, η ιδέα για το επόμενο έργο έρχεται λίγο πριν τελειώσει αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή. Είναι κάτι που μπορεί να ειπωθεί με τόσο διαφορετικούς τρόπους που τελικά, έργο το έργο, φτάνω σε ένα σημείο να μιλάω για κάτι εντελώς άλλο. Τότε δημιουργείται ένα μονοπάτι για μια επόμενη ενότητα έργων που πάλι θα πρέπει να ειπωθεί με παραλλαγές, αυτό είναι η εμμονή μου, δεν γίνεται να μην το δω, άρα πρέπει να το κάνω.

Στην τελευταία μου δουλειά λοιπόν, ο χώρος στα έργα μου έχει σχεδόν εξαφανιστεί, δίνοντας στο κενό και στο άδειο τόσο αέρα που αποκτάει από μόνο του έναν ξεχωριστό ρόλο. Αυτό βέβαια μας "υποχρεώνει" (και εμένα αλλά και τον θεατή) στην ίδια τη φιγούρα να "δουλέψουμε" περισσότερο. Να δούμε το πορτραίτο και τις φιγούρες γενικά, πλαστικά και συναισθηματικά με μεγαλύτερη προσοχή.

Για αυτό και σκέφτομαι πολύ και ποιον θα ζωγραφίσω και σε ποιον ρόλο, η ιστορία πρέπει να διηγηθεί με προσοχή και χωρίς να είναι πολύ φλύαρη αλλά, ταυτόχρονα, να με ενδιαφέρει εικαστικά , αλλιώς δεν βρίσκω νόημα να το κάνω. Δεν με ενδιέφερε ποτέ να κάνω κάτι απλά και μόνο επειδή θα θεωρηθεί ωραίο ή σύγχρονο, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να θέλω να περάσω τόσες ώρες μαζί με το ίδιο το έργο ζωγραφίζοντας το που η ίδια η δημιουργία του θα είναι προκλητική και ενδιαφέρουσα πρωτίστως για μένα και η μικρή εμπειρία μου μού έχει δείξει πως αν αυτό είναι ειλικρινές ως προς αυτό το κομμάτι, πάντα βρίσκει και ένα κοινό να το δει με το ίδιο ενδιαφέρον.

Ως προς το κομμάτι της επικοινωνίας των έργων μου, έχω σταθεί πολύ τυχερός διότι έχουν βρεθεί οι άνθρωποι να με στηρίξουν και να με πιστέψουν κι εμένα και τις ιστορίες μου έτσι ώστε να μπορώ να μιλάω με κάποιον κόσμο με αφορμή όλα αυτά που για κάποιο διάστημα γινόντουσαν σε ένα δωμάτιο εργαστηρίου. Το 2016 μπήκε πολύ δυναμικά για μένα ως προς το κομμάτι της επικοινωνίας της δουλειάς μου, διότι οι Kaplanon Galleries μου έκαναν την τιμή και επέλεξαν εμένα και μια ομάδα εξαιρετικών συναδέλφων (όλοι συνεργάτες της) να εκπροσωπήσουμε την γκαλερί και την Ελλάδα στη διεθνή φουάρ σύγχρονης τέχνης Art Madrid 2016 τον Φεβρουάριο που μας πέρασε και τον Σεπτέμβριο θα συμμετέχουμε σε δύο φουάρ που γίνονται ταυτόχρονα, SWAB και Art Zurich (Βαρκελώνη και Ζυρίχη αντίστοιχα). Αυτό με προκαλεί να δουλέψω παραπάνω και να δω την εξέλιξη της δουλειάς μου και τη συνέχεια της ακόμα πιο γρήγορα.

Info: Ο Αχιλλέας Πιστώνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980 και σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Διδάσκει ζωγραφική στο Vellios School Of Art και έχει εκθέσει με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές όπως Μουσείο Φρυσίρα, Πινακοθήκη Βογιατζόγλου , Interamerican, Συλλογή Χατζηιωάννου, Ναούμ κ.α. Φέτος συμμετείχε με τις Kaplanon Galleries στη διεθνή φουάρ σύγχρονης τέχνης Art Madrid και θα εκθέσει με την ίδια gallery στην Art Athina, Swab Barcelona και Art Zurich.

www.culturenow.gr


"Εικόνες απο το μέλλον"
Ρ/Σ "Στο κόκκινο"

κείμενο: Θωμάς Τσαλαπάτης
ερμηνεία: Όμηρος Πουλάκης

Simeio Art

BHmagazino

Η αλήθεια της σάρκας.
Ενας από τους πιο ταλαντούχους παραστατικούς ζωγράφους της γενιάς του, ο Αχιλλέας Πιστώνης, αντιπαραβάλλει το έργο του με αυτό του Γάλλου Ζαν Ρουστέν, ενός από τους πρώτους διδάξαντες
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 17/05/2013

Ο Αχιλλέας Πιστώνης είναι σίγουρος για τα πράγματα που αγαπάει. Η ζωγραφική του φέρ’ ειπείν. Παραστατική, τελεία και παύλα. «Ούτε πειραματικά δεν ασχολήθηκα με άλλα είδη τέχνης. Ακόμη και στη σχολή, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι μόνο η αναπαράσταση με γεμίζει πραγματικά. Η αναπαράσταση και το πορτρέτο συγκεκριμένα» σχολιάζει. Το ίδιο σίγουρος ως προς τις εικαστικές προτιμήσεις του είναι και ο συλλέκτης Βλάσης Φρυσίρας, ο «μαικήνας» της παραστατικής ζωγραφικής. Κάπως αναπόφευκτα, λοιπόν, το Μουσείο Φρυσίρα είναι ο εκθεσιακός χώρος που φιλοξενεί την τέχνη του 33χρονου ζωγράφου. Πέρυσι, παρουσίασε εκεί την πρώτη ατομική του έκθεση, ενώ εφέτος συμμετέχει σε άλλη μία ομαδική έκθεση του μουσείου, με τίτλο «Το ψέμα της σάρκας». Στο πλαίσιο αυτής της συνύπαρξης, 31 έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες αναπαριστούν το ανθρώπινο σώμα, γυμνό, στα διαφορετικά στάδια που διέρχεται καθώς διανύει το φάσμα της θνητότητάς του.
Τα έργα αντιπαραβάλλονται με αντίστοιχα του μεγάλου παραστατικού που αγάπησε πολύ το γυμνό, του Γάλλου Ζαν Ρουστέν. «Το γυμνό είναι πάντα πρόκληση» λέει ο Πιστώνης. «Πρόκληση για τον ζωγράφο, όχι για τον θεατή του. Γιατί το γυμνό είναι πάντα πιο αληθινό. Ιδίως ένα γυναικείο γυμνό σώμα, το οποίο συγκεράζει τόσα διαφορετικά στοιχεία: είναι η ζωή, είναι η ομορφιά. Εχει ενδιαφέρον και από ζωγραφική άποψη το να δεις και να διακρίνεις ποιότητες διαφορετικές σε σώματα με τις ατέλειές τους. Να παρατηρήσεις ένα σώμα που έχει ζήσει, που έχει μεγαλώσει και φέρει πάνω του όλες τις εμπειρίες του. Αυτό σκοπεύει να δείξει η συγκεκριμένη έκθεση». Στη σύνθεση του Πιστώνη εμφανίζονται τρεις γυναίκες, «τα τρία πρόσωπα του ίδιου χαρακτήρα» σε έναν χώρο άδειο, «μη πραγματικό», ο οποίος αντιστοιχεί σε έναν χώρο «εσωτερικό», εκεί όπου καταφεύγουμε για να αντιμετωπίσουμε ενδεχομένως το υπαρξιακό κενό μας. Ή τη μοναξιά. «Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη για τα έργα μου, αν και πολύς κόσμος το βλέπει έτσι. Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος ως οντότητα».

Ο καλλιτέχνης σε διαρκή κρίση
«Πάντα ζωγράφιζα, λανθασμένα όμως επέλεξα μετά το λύκειο να πάω σε μια σχολή γραφιστικής. Εκεί ένας δάσκαλος στο μάθημα της ζωγραφικής μού είπε: “Τι δουλειά έχεις εδώ; Τι σχέση έχεις εσύ με τη γραφιστική;”. Αυτός ο άνθρωπος με έσπρωξε προς μια κατεύθυνση που δεν είχα φανταστεί για τη ζωή μου. Από τότε μού έγινε εμμονή. Από την ημέρα που ξεκίνησα την προετοιμασία για την Καλών Τεχνών δεν έχει υπάρξει ημέρα που να μη σκέφτομαι τη ζωγραφική». Ο Αχιλλέας Πιστώνης αποφοίτησε το 2006, έχοντας δασκάλους τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη και τον Μαρτίνο Γαβαθά και έκτοτε επιδίωξε να αφήσει το στίγμα του στον εικαστικό χάρτη. Η κρίση δεν τον πτόησε. «Πάντα υπάρχει χώρος για την τέχνη. Ο καλλιτέχνης ήταν εξάλλου πάντα σε κρίση» εξηγεί. «Δεν περίμενε την κρίση των τραπεζών. Δεν νομίζω ότι οι καλλιτέχνες είναι απεγνωσμένοι, όχι γιατί δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική, αλλά γιατί στην ουσία δεν έχει αλλάξει κάτι στη ζωή τους. Σίγουρα υπάρχει λιγότερος κόσμος που αγοράζει τέχνη. Προσωπικά, έχω περάσει πολύ καλύτερα, αλλά δεν έχω νιώσει ότι έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου».

Σε έναν κόσμο διαρκούς αβεβαιότητας, δεν αμφιταλαντεύτηκε ούτε στιγμή όσον αφορά τις επιλογές του. Τίποτε δεν χαρίζεται. «Ο κόσμος έχει μυηθεί περισσότερο στο να βλέπει ζωγραφική απ’ ό,τι τα νέα μέσα που χρησιμοποιεί η σύγχρονη τέχνη. Αυτό, όμως, που συνήθως συμβαίνει και αδικεί τους παραστατικούς ζωγράφους είναι ότι έχουν να κονταροχτυπηθούν και να συγκριθούν με μια παράδοση αιώνων όσον αφορά τη ζωγραφική. Ενώ η δουλειά του εικαστικού που χρησιμοποιεί νέα μέσα μπορεί να συγκριθεί με τα τελευταία 60 χρόνια καλλιτεχνικής παραγωγής. Κατά τη γνώμη μου, σε κάθε περίπτωση πρέπει να δούμε τους λόγους για τους οποίους κάποιος προτιμά ένα μέσο έναντι κάποιου άλλου. Δεν κάνει το υλικό σύγχρονο το έργο. Το έργο είναι σύγχρονο όταν μπορεί να αγγίζει την εποχή του και να μιλάει στον κόσμο που το βλέπει».

http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=513053


REVma -/+

23 March 2012
Achilleas Pistonis: 'Within Oneself' @ Thanassis Frissiras Gallery Thanassis Frissiras Gallery in Athens presents the first solo show of Greek artist Achilleas Pistonis, 'Within Oneself', consisting of fourteen oil on canvas paintings.

Pistonis’s iconography involves a range of human figures, all engaged in locations of unidentified topography. His characters are directly positioned in front of the viewer starring at them, and although the initial impression is that the artist ‘s intention was to create an undeviating dialogue between the viewer and his characters, we soon realise that the latter are lost in their very own inextricable thoughts. The use of a limited colour palette mainly employing blends of white and black, generates a taciturn environment where one feels isolated, facing their own self. This esoteric journey leading towards a personal serenity and tranquillity is probably what Pistonis here deals with.

With clear references to academic painting techniques the artist fervently reveals his portraiture skills while at the same time he flirts with expressionism and abstraction challenging his own comfort zone. The exhibited work reflects Pistonis’s own journey balancing between old and new(er) techniques and exploring the possibilities of his own temperament and talent; a promising talent that unquestionably rises our expectations for his work of the near future.

Achilleas Pistonis talked to REVma -/+ about his work:

REVma -/+: "Within oneself" is an exhibition exploring the esoteric world of your characters. How did you decide to work on this narrative based on human portraiture as opposed to a more abstract environment?
A.P.: 'Within oneself' is, indeed, an exhibition that is trying to show not exactly the esoteric world, but mostly the emotional world of a someone’s character. The decision to do that, is based mostly on personal experience. Sometimes, even when I am with a group of 20 people, I find myself contained and protective over the 'inner me', as if I am locked in a non-existing room. The idea to do this section of paintings didn’t just occur to me one day. One could say that it is a kind of obsession and you can’t do anything else but to make it happen. I’ve dealt with many difficulties trying to find a way to create spaces in these portraits so that they can feel like rooms that don’t exist but can be clearly internal. As very well described by Dimitris Milisis in the prologue of the catalogue of the exhibition, 'it is the place we resort to feel more familiar'. This place for me couldn’t be painted in the same way my models were painted and of course it couldn’t be colorful. Using shades of white and grey, otherworldly tones are created so that the final impression feels rather accurate.

REVma -/+: The majority of your paintings involve the presence of a different person. What is the source of inspiration for your portraits?
A.P.: The people I paint are always people close to me, people I know very well, people I live with and I have shared with intense experiences, good and bad. In order to paint someone I have lived with for long enough, I must see things in them that are mine as well, to see myself in that face. So, I thinκ the source of inspiration is probably myself. Not literally of course, since my purpose is to make a portrait that will be connected with a specific role. Most of the time, the idea of a composition springs to life on the most unexpected moments of my everyday routine. The fact that in my new project we see the same person in the same painting two of three times, it’s closely related to that esoteric space I’m trying to ascribe and which I mentioned earlier. In that way, apart from the visual interest that this has for me, it gives me the opportunity to present people not only as one-dimensional beings but as individuals with influences that vary and playing different roles each time. Despite all that, though, it is one person with one personality -usually the central figure of the painting- with a variety of psychic parameters.

REVma -/+: How do you see the arts world evolving in Greece at present and do you feel there is still potential for young artists to develop their career within the Greek borders?
A.P.: Look, my first reaction to this question is to say NO. It is very difficult for young artists to work and develop in Greece. But, I can’t avoid mentioning what has happened to me and how lucky I’ve been. As soon as I finished my studies in Athens School of Fine Arts, I collaborated with Thanassis Frissiras Gallery which for me was (and still is) a dream coming true. It is a gallery whose name in my mind and in most people’s mind who follow visual arts in Greece is connected with anthropocentric painting. Back then it was still a new gallery but behind this was Frissiras kwsum, which is known in Greece as one of the only places where you can see exhibitions from artists from all over Europe. When the gallery first opened it was a new, modern place but with the quality and the sensation of an art space with power and experience. When I presented them with my work, they never treated me like the new artist they don’t trust. They saw my work, they supported me and they did all they could, so that people can find out about me and my work through group exhibitions with other fellow artists, established or new. Later, I had the honour to participate in some exhibitions at the Frissiras kwsum and see my work amongst artists that I’ve admired for years and young artists such as myself. Thanassis and Vlassis Frissiras are people who never hesitated to see and appraise the work of a young artist and to promote it. So these facts really change my initial answer to YES. If a young artist is patient enough and doesn’t give up easily, he or she can find different ways to develop one’s art in Greece today.

http://rev-ma.blogspot.gr/2012/03/achilleas-pistonis-within-oneself.html


Art22

Μέλος της νέας γενιάς των εικαστικών μας δημιουργών, ο Αχιλλέας Πιστώνης δουλεύει με λάδι σε καμβά. Η ζωγραφική του έχει σαν αφετηρία της το ρεαλισμό και είναι καθαρά ανθρωποκεντρική. Ξεκινώντας από μία περιγραφική απεικόνιση της πραγματικότητας, και με εξαιρετική σχεδιαστική ικανότητα, τα πρόσωπά του καταλήγουν να ζουν σε έναν κόσμο χωρίς βαρύτητα, σε ένα δικό τους χώρο και χρόνο.

Η αυτοπροσωπογραφία είναι ίσως τα πιο δυνατά του σημεία, ακριβώς επειδή με αυτόν τον τρόπο μεταφέρει στο θεατή τη μαγεία της ψυχολογικής ταυτότητας του προσώπου που απεικονίζει. Θέλει να βρει την αληθινή του εικόνα, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από τα δικά του μάτια.

Πρόκειται για μία αναζήτηση της προσωπικής του ταυτότητας. Ακόμα και τα υπόλοιπα πρόσωπα που ζωγραφίζει μοιάζουν να του χρησιμεύουν σαν καθρέφτης μέσα στον οποίο έχει ανάγκη να δει το πρόσωπό του.

Στο έργο του με τίτλο Ο Κήρυκας (2009) επιχειρεί μια μεγαλύτερη επέμβαση όσον αφορά στην προσέγγιση της ψυχολογικής του ταυτότητας.

Το έργο είναι εμπνευσμένο από τον Κήρυκα, βασικό ήρωα στο μυθιστόρημα «Χτίστες» του Γιώργου Χειμωνά, έναν χαρακτήρα στον οποίο βασίστηκε για να φτιάξει την αυτοπροσωπογραφία του.

Όρθιος, με τα πόδια στο πάτωμα που ίσα- ίσα σχηματίζεται γύρω του, και άρα γειωμένος, με σύμμαχούς του την πίστη του, η οποία συμβολίζεται από το σκυλί, και το τελάρο του, σύμβολο της ιδιότητάς του ως ζωγράφος, αλλά και με ελεύθερο το πνεύμα του, που συμβολίζεται από τα πουλιά, ανοίγει διάπλατα τα χέρια του με το βλέμμα σοβαρό στραμμένο προς το θεατή τον οποίο και αντικρύζει χωρίς φόβο.

Πρόκειται για έναν σύγχρονο κήρυκα της τέχνης, με ιερή αποστολή. Και όπως γράφει στο έργο του ο Γ. Χειμωνάς: «Ασεβεί προς το μέλλον της σιωπής. Έρχεται για να αναγγείλει. Επειδή οι δύο πράξεις της ζωής του είναι ο ερχομός και η αναγγελία! Δεν ειναι πράξεις αλλα λειτουργίες του σώματος και της ψυχής του! Ο χώρος γύρω μας ειναι ενας τοίχος με ενα υλικό σαν σημασία!»

Το συγκεκριμένο έργο γίνεται έργο-τεκμήριο της μεταστροφής που παρατηρείται στη δουλειά του καλλιτέχνη προς μία πολύ πιο εσωτερική και προσωπική ζωγραφική που μιλάει για τη μοναξιά του ανθρώπου.

Αντίθετα, στο έργο του με τίτλο Απολογία, παρουσιάζεται κουλουριασμένος στο πάτωμα, σε μια στάση που μαρτυράει φόβο, μπροστά στη δύναμη της νιότης που συμβολίζεται από το μικρό παιδί στην κούνια, σε στάση μαχητή, που κρατάει ένα σκύλο, σύμβολο δύναμης και εξουσίας.

Ο χώρος παίζει σημαντικό ρόλο στα έργα του Αχιλλέα Πιστώνη. Παλιά πατώματα με ασπρόμαυρα πλακάκια, σε μορφή σκακιέρας, μετατρέπουν τους ανθρώπους σε πιόνια ενός ψυχοβγαλτικού παιχνιδιού. Ένας καναπές, ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια πολυθρόνα, μια καρέκλα βρίσκονται εκεί είτε σα σύμβολα είτε για να βοηθήσουν τις στάσεις στις οποίες θέλει να βάλει τους πρωταγωνιστές του. Κυρίως μόνοι τους, ή πλαισιωμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό, οι άνθρωποί του έχουν ανάγκη να ακούσουν αυτόν τους τον εαυτό. Άλλοτε του ψιθυρίζουν, άλλοτε τον στηρίζουν.

Η απλότητα κυριαρχεί στις συνθέσεις του Αχιλλέα Πιστώνη για να στηρίξει το εγκεφαλικό παιχνίδι που προτίνει στο θεατή, ενώ, αποφεύγοντας τα χρώματα και κάνοντας χρήση μόνο των αποχρώσεων του λευκού και του γκρι, επιμένει σε ό,τι είναι ουσιαστικό. Η ζωγραφική του διαθέτει εξπρεσιονιστικά στοιχεία, αφού εκφράζει τα συναισθήματα και την ιδιαίτερη εσωτερική οπτική του.

Τόσο οι πίνακες όσο και τα σχέδιά του με μολύβι είναι φανερό ότι προσπαθούν να εκφράσουν τα αισθήματά του μπροστά στην πραγματικότητα και όχι απλά να την αναπαραστήσουν. Με επιρροές από τις αναγνώσεις του, φτιάχνει μια πολύ προσωπική ζωγραφική με κέντρο της τον άνθρωπο και την ψυχολογική του ταυτότητα.

http://www.art22.gr